Markante mediamomenten: Lekkende Linda, Harde Hans en Eerlijke Arjen

De markante mediamomenten buitelden de afgelopen anderhalve week over elkaar heen. De ware columnist denkt dan, om met Luis Suárez te spreken: ‘Daar zet ik graag mijn tanden in!’

We hadden staatssecretaris Jetta Klijnsma die van het tuinpadje af was door te suggereren dat AOW’ers maar hun eigen groente en fruit moesten kweken om rond te komen. Vervolgens was er campagnedirecteur Pascal Husting van Greenpeace die ‘airmiles’ aan het verzamelen was door wekelijks tussen Luxemburg en Amsterdam te vliegen. Daarna was het de beurt aan Linda Voortman van GroenLinks die voor een maand als Kamerlid werd geschorst door haar fractievoorzitter. ‘Lekkende Linda’ had weliswaar niet de media ingelicht over de kandidaten voor de Nationale Ombudsman, maar wel tegen de regels van de Kamer in de namen aan haar fractiegenoten verklapt.

In het weekeinde moest onze premier er aan te pas komen om te peilen of de nieuwe voorzitter van VNO-NCW, Hans de Boer, de dijken van het polderlandschap wilde doorsteken. ‘Harde Hans’ had zo’n beetje alle dagbladen een ‘exclusief’ interview gegeven en overal mokerslagen uitgedeeld. Toen we eindelijk eens rustig naar het voetballen konden kijken en de zege van Oranje op Mexico wilden vieren, vloog de KLM uit de bocht. De leuk bedoelde tweet van sombrero en snor bij het bord ‘Departures’ zette de Mexicanen in vuur en vlam.

Tot slot zorgde onze nationale held Arjen Robben voor commotie met zijn bekentenis dat hij zich tegen Mexico inderdaad één keer aan een ‘Schwalbe’ schuldig had gemaakt. De internationale pers schreeuwde moord en brand; de aan Oranje toegekende strafschop zou dus onterecht zijn. Alleen had ‘Eerlijke Arjen’ het over een heel ander moment in de wedstrijd.

Zaken recht zetten

Al deze markante mediamomenten hebben niets met elkaar te maken. Toch hebben ze één ding gemeen: om verdere imagoschade te vermijden, moesten woordvoerders er aan te pas komen om duiding te geven, zaken recht te zetten of uit te leggen, of in het geval van de KLM zelfs excuses aan te bieden.

Het is natuurlijk een enorm cliché om te stellen dat alle ophef over de beschreven momenten met een betere mediastrategie (grotendeels) had kunnen worden voorkómen. Maar het typerende van clichés is dat ze doorgaans de waarheid bevatten. Aan de andere kant kan het een onderdeel van een mediastrategie zijn om ophef te veroorzaken, ook al moet je later via de woordvoerder wat ‘dimmen’. Middels het veroorzaken van ophef laat iemand zijn tanden zien of neemt hij een positie in tegenover onderhandelingspartners of de overheid. Dat is dan meer waard dan een (tijdelijke) deuk in het imago.

Duidelijk is in elk geval dat het klassieke begrip free publicity meer dan ooit een uiterst zorgvuldige begeleiding vergt van deskundige, scherpe woordvoerders met gezag en invloed binnen én buiten de organisatie.

Rob Sebes
Partner EPPA Strategische Communicatie
Auteur ‘De woordvoerder – handboek voor een professioneel mediabeleid’

Een reactie plaatsen