Guido van Woerkom acteur in B-film

Geschreven door: Rob Sebes

De affaire rond Guido van Woerkom heeft vanuit media- en communicatiebeleid alles van een onvervalste Amerikaanse B-film.
Het scenario van zijn benoeming rammelde aan alle kanten. Het script bevatte melodrama en krokodillentranen. De acteurs vielen uit hun rol. De regie ontbrak, waardoor er krachten meespeelden die voor niet bedoelde wendingen zorgden. Het (voorlopige) einde was niets meer dan een gebroken vlag op een modderschuit.

Op één onderdeel week de kwestie af van een B-film: er was geen winnaar, geen held. Er waren alleen maar verliezers.

Het wrange is dat voor voorlichters, woordvoerders en communicatieadviseurs geen enkele eer te behalen viel. Ofwel: zelfs het allerbeste media- en communicatiebeleid had niet kunnen voorkómen dat het mis ging. Dat komt eenvoudigweg door een schrijnend gebrek aan transparantie rond de benoeming van Van Woerkom, gecombineerd met ‘vlekjes’ die aan de man kleefden.

Een Kamercommissie die geen openheid van zaken geeft. Zowel tijdens de selectieprocedure als in de weken daarna, toen de commotie ontstond. Een uitspraak die Van Woerkom vier jaar na dato, ondanks zijn al lang ingediende excuses, wordt nagedragen en die in de media honderden keren is aangestipt. Van Woerkom die wel een interview aan het ANP geeft, maar vervolgens grotendeels zwijgt. De waarnemend Nationale Ombudsman die een opmerkelijke verklaring uitgeeft zonder verdere toelichting. Kamerleden die Van Woerkom publiekelijk bekritiseren en hun eigen collega’s in de benoemingscommissie afvallen.

Klap op de vuurpijl
Een geheime stemming in de Tweede Kamer met een fors aantal ‘blanco’s’, maar tóch groen licht voor Van Woerkoms benoeming. En dan, als klap op de vuurpijl, het bericht over de vertrekpremie van Van Woerkom bij de ANWB.  Waarna Van Woerkom op een achternamiddag een briefje aan Kamervoorzitter Van Miltenburg stuurt waarin hij meldt zich terug te trekken. Met als nabrander de onthulling van de NOS over de door de Kamercommissie geheim gehouden namen van afgevallen kandidaten voor het prestigieuze ambt van Nationale Ombudsman.

Er waren kennelijk krachten aan het werk die dankbaar gebruik – of wellicht is misbruik een beter woord – hebben gemaakt van de commotie rond de oude uitspraak van Van Woerkom. Deze krachten waren om uiteenlopende redenen tegen zijn benoeming. Krachten, die niet aarzelden om informatie naar de media te lekken dan wel de media voor hun karretje te spannen.

Wie pakt de handschoen op?
Maar deze krachten werd het wel gemakkelijk gemaakt. De oude uitspraak van en de vertrekpremie voor Van Woerkom vormden een giftige mix. In zulke situaties is het de taak van media- en communicatieadviseurs van de betrokken instanties om vanaf het begin hun ‘bazen’ hiervoor  te waarschuwen. Wellicht is dat in de kwestie rond Van Woerkom gebeurd en hebben de betrokken bazen de waarschuwingen genegeerd.

In elk geval is de affaire een casus die vanuit media- en communicatiebeleid nader onderzoek behoeft. Zodat ‘we’ er met z’n allen lering uit kunnen trekken. Wie pakt de handschoen op?

Rob Sebes
Partner EPPA Strategische Communicatie
Auteur ‘De woordvoerder – Handboek voor een professioneel mediabeleid’

Een reactie plaatsen